MENU

4 Νοεμβρίου 2022 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η Μαρία Ζολώτα γράφει για την δική της περιπέτεια – “Ο καρκίνος είναι ένας μύθος” Views: 180 Απόψεις, Ειδήσεις, Επικαιρότητα, Κοινωνία, Πάτρα/Δυτ. Ελλάδα

Η Μαρία Ζολώτα γράφει για την δική της περιπέτεια – “Ο καρκίνος είναι ένας μύθος”

Δεν είναι ανίατη ασθένεια όταν, βέβαια, διαγνωστεί εγκαίρως. Μπορείς να τον ξεπεράσεις ! Είμαι μία γυναίκα ανάμεσα σε πολλές άλλες που τα κατάφεραν. Γι’ αυτό είμαι εδώ, για να σας πω «μη φοβάστε», αλλά να ψάχνεστε, γιατί έχει σημασία να προλαβαίνουμε κάτι παρά να θεραπεύουμε.

Θα σας πω λοιπόν τη δική μου περιπέτεια που όσο περνάει ο καιρός μου μοιάζει σαν παραμύθι.

Είχα ινοκυστική μαστοπάθεια, κάτι που συμβαίνει σε πολλές γυναίκες. Από το 1993 μπήκα στη διαδικασία παρακολούθησης. Τα τελευταία 5 χρόνια πήγαινα σ ένα Διαγνωστικό – Ερευνητικό Κέντρο Μαστού. Έκανα ό,τι εξετάσεις ήταν απαραίτητες κατά καιρούς. Πηγαίνοντας εκεί πίστευα πως είχα τον έλεγχο της υγείας μου και πως δε θα άφηνα να μου συμβεί κάτι κακό.. Να όμως που γελάστηκα και μπήκα στο χειρουργείο στις 14/07/2003.

Ακόμα θυμάμαι τη νοσοκόμα με το πράσινο σκουφί να σκύβει στο φορείο και να μου λέει: «Μην κλαις καλή μου. Προσευχήσου στην Παναγία και όλα θα πάνε καλά.»

Ο γιατρός μου είχε πει πως δεν είναι τίποτα. Μια απλή βιοψία. Μια εξέταση ρουτίνας….

Όταν ξύπνησα, ο πόνος δεν περιγράφεται…. Το αριστερό μου χέρι…. Ένοιωθα πως δεν υπήρχε. Το στήθος και όλο μου το σώμα μουδιασμένο. Αλλά ακόμα και τότε, δεν ήξερα τι έχω… Τι μου είχε συμβεί…

Έπειτα ο γιατρός, μου τα έλεγε ένα-ένα: «Μπορεί να είναι καρκίνος, και  ίσως χρειαστεί χημειοθεραπεία». Το αποτέλεσμα της ιστολογικής εξέτασης δεν ήταν καλό. Ο ογκολόγος ωστόσο μου είπε πως είμαι τυχερή… θα κάνω τις θεραπείες μου, και θα το ξεχάσω. Μου λέει: «Έπεσες από τον έκτο όροφο και στάθηκες όρθια, Μαρία»

Δεκαπέντε μέρες μετά το χειρουργείο άρχισε ο αγώνας μου. Το πρωτόκολλο που ακολούθησα ήταν χημειοθεραπείες, διακοπή ένα μήνα για ακτινοβολίες και μετά τις υπόλοιπες χημειοθεραπείες.

Έκανα την πρώτη. Το φάρμακο έκαιγε όλο μου το σώμα για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά έπαιρνε θέση η ναυτία και η ζάλη. Αγωνία αν θα πέσουν τα μαλλιά μου με την πρώτη. Τελικά, έπεσαν με τη δεύτερη. Ένα Σάββατο λούστηκα και τα μαλλιά μου έγιναν όλα ένας κόμπος που έμεινε έτσι πάνω στη χτένα. «Παναγία μου, βοήθησέ με να πάνε όλα καλά!» Έβλεπα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη κι έλεγα ότι δεν είμαι εγώ. Ότι είναι μια άγνωστη κυρία, που ήρθε όμως να μου θυμίσει ν αγαπήσω τον εαυτό μου. Και μετά να φύγει!!!

Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην περιπέτεια δεν το έκρυψα, ούτε ένοιωθα ντροπή γι’ αυτό που μου έτυχε. Παρακαλούσα μόνο να είμαι δυνατή. Να μη λυγίσω και να μην το βάλω κάτω.

Θα ήταν ψέματα αν σας έλεγα πως δε φοβήθηκα ή δεν έκλαψα. Όμως πάντα η ελπίδα ήταν σύμμαχός μου κι έτσι έπαιρνα κουράγιο. «Επιτρέπεται να πέσουμε αλλά επιβάλλεται να σηκωθούμε», λέει ένα ρητό. Έτσι λοιπόν έκανα κι εγώ κι έπεισα τον εαυτό μου ότι όλα θα πάνε καλά. Και ενώ περίμενα να τελειώσουν οι χημειοθεραπείες, συνέχιζα τη ζωή μου κανονικά σα να μη συμβαίνει τίποτα. Φορούσα την περούκα μου και ήμουν πρώτη παντού, στη βόλτα, στο χορό, και πάντα με χαμόγελο. Ήθελα να ζήσω και να στηρίξω τα παιδιά μου, την οικογένειά μου. Είχα κι εγώ παράδειγμα τις γυναίκες που είναι πολλά χρόνια χειρουργημένες και τα έχουν καταφέρει, και όχι αυτές που δεν τα κατάφεραν. Είχα εμπιστοσύνη στον γιατρό μου.

Είχα ακούσει για το Άλμα Ζωής και όταν τελείωσα τις χημειοθεραπείες, το επισκέφθηκα για να γνωρίσω και άλλες γυναίκες που είχαν βιώσει αυτό που πέρασα κι εγώ. Να δω πως ήταν μετά από την καταιγίδα που πέρασαν. Πήρα δύναμη όταν τις είδα κομψές και όμορφες, και τις είχα σαν παράδειγμα. Πήρα αγάπη και ενημέρωση για πολλά θέματα γύρω από τα κοινά μας προβλήματα.

Στο Άλμα Ζωής υπήρχε μια κοινωνική λειτουργός πάντα πρόθυμη να με βοηθήσει και ν απαλύνει την αγωνία μου, και πάντα με χαμόγελο. Όταν μου πρότειναν να γίνω εθελόντρια δέχτηκα με χαρά, γιατί ήταν κάτι που το ήθελα, Η εκπαίδευση κράτησε, αν θυμάμαι καλά, 3 μήνες. Μάθαμε να πλησιάζουμε γυναίκες που είναι τώρα στη διαδικασία της θεραπείας ή του χειρουργείου και να τις στηρίζουμε ψυχολογικά χωρίς να μπαίνουμε σε ιατρικά θέματα.

Όλα αυτά τα χρόνια έδωσα και δίνω αγάπη, χαμόγελο κι ελπίδα στις γυναίκες που είδα. Όμως το δικό μου κέρδος είναι μεγαλύτερο όταν τις βλέπω να χαμογελούν και να σκουπίζουν τα δάκρυά τους κάπως ανακουφισμένες. Να παίρνουν δύναμη από εμάς που μας βλέπουν να είμαστε καλά. Όλες οι εθελόντριες τους τονίζουμε πόσο σημασία έχει η καλή ψυχολογία στην αντιμετώπιση της ασθένειας.

Επίσης στο Άλμα Ζωής υπάρχει ψυχολόγος, που πάντα μας ακούει με υπομονή και μας συμβουλεύει ν αγαπήσουμε το σώμα μας και τον εαυτό μας, όπως είναι. Μας καθοδηγεί σε μονοπάτια πρωτόγνωρα για μας, που ίσως ξέραμε αλλά δεν είχαμε τον τρόπο να τα δούμε και να τα βρούμε. Μας βάζει σε διαδικασία να ξεκλειδώνουμε κομμάτια κρυμμένα μέσα μας λόγω υποχρεώσεων, πολύ χρήσιμα όμως για την ποιότητα ζωής μας.

Ναι, γι’ αυτό αγωνίζομαι. Για μια ζωή καλή που για μένα σημαίνει να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, να χαμογελάω συχνά, να μη θεωρώ τίποτα και κανέναν δεδομένο. Πλέον βλέπω τη ζωή και την εκτιμώ διαφορετικά. Πιο ρεαλιστικά. Κάθε μέρα βλέπω τον ήλιο, τον ουρανό, τη θάλασσα, προσπαθώ να ρουφάω και να ζω τη στιγμή. Ευχαριστώ το Θεό που ζω και που μου έχει δώσει πράγματα μέχρι τώρα. Αυτός καμιά φορά μας δίνει και τις περιπέτειες και τα προβλήματα για να Τον πλησιάσουμε πιο πολύ και να προσευχηθούμε. Τότε καταλαβαίνουμε τη διαφορά και το νόημα της προσευχής.

Σε όλα όσα έζησα μετά το χειρουργείο είχα σημαντικό εφόδιο, τη στήριξη από το περιβάλλον μου. Την αγαπημένη μου μητέρα που μόλις κατάλαβε την περιπέτεια που θα περνούσα έτρεξε κοντά μου για να με στηρίξει. Θυμάμαι τα λόγια της μόλις μου έπεσαν τα μαλλιά: «Μαρία, ψηλά το κεφάλι και προχώρα» !!

Ο γιος μου φοιτητής τότε, δεν του είχαμε πει τίποτα, στην αρχή, γιατί είχε εξεταστική, και του τα λέγαμε λίγο-λίγο από το τηλέφωνο μέχρι να έρθει στην Πάτρα. Όταν ήρθε, μου είπε: «Μαμά τώρα τα φάρμακα και η επιστήμη έχουν εξελιχθεί. Θα το πολεμήσεις και θα νικήσεις. Να είσαι σίγουρη.»

Η κόρη μου ευτυχώς είχε ήδη τελειώσει τις πανελλήνιες εξετάσεις της. Μαζί περάσαμε τις πρώτες δύσκολες μέρες μετά το χειρουργείο. Μαζί μου μέρα-νύχτα με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της για το πώς θα πάω.

Ο άντρας μου κάθε μέρα μου θύμιζε πόσο δυνατή είμαι και πως αν ήταν στη θέση μου δε θα τα κατάφερνε όπως εγώ. Πάντα μαζί μου στο γιατρό, στις εξετάσεις, να ρωτάει τους γιατρούς για την πορεία της υγείας μου.

Δεν έχω παράπονο από κανένα, με στήριξαν με όλη τους τη δύναμη.

Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε και βλέπω να μεγαλώνουν τα εγγόνια μου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο για μένα, όταν με φωνάζουν «γιαγιά» νιώθω πως έχω τους θησαυρούς όλου του κόσμου. Στα μικρά πράγματα βρίσκουμε την αγάπη και την ηρεμία. Αυτό είναι που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε. Επίσης πρέπει να βοηθάμε τους διπλανούς μας. Ας έχουμε δικά μας προβλήματα, όταν βοηθάμε τους άλλους ξεπερνάμε τα δικά μας και τα ελαφρώνουμε. Όταν μοιράζεσαι τη χαρά γίνεται διπλή, όταν μοιράζεσαι τη λύπη γίνεται μισή. Με αυτές τις σκέψεις έχει ριζώσει μέσα μου η ιδέα του εθελοντισμού. Όταν βοηθάς παίρνεις δύναμη να προχωρήσεις σε ότι σου φέρει η ζωή.

Μην περιμένετε ν αρρωστήσετε για να αγαπήσετε το σώμα σας και τον εαυτό σας. Αλλάξτε τρόπο ζωής προς το καλύτερο. Μην ντρέπεστε να μιλήσετε για οτιδήποτε διαφορετικό νιώθετε στο σώμα σας. Κάντε ψηλάφηση κάθε μήνα μόνες σας με τη σαπουνάδα στο ντους. Η έγκαιρη διάγνωση σώζει ζωές. Ο καρκίνος μαστού όταν διαγνωστεί εγκαίρως είναι ιάσιμος. Κάθε γυναίκα και κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστοί. Δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε από διάφορες περιπτώσεις των συνανθρώπων μας.

Τι με έμαθε ο καρκίνος; Να αγαπώ τη ζωή και τους ανθρώπους, να εκτιμώ τα λίγα και να μην κυνηγάω τα πολλά. Η χαρά είναι δίπλα μας αρκεί να ψάξουμε να τη βρούμε.

Comments are closed.