• Facebook
• Instagram
• Twitter
• YouTube
• Mail

Ειρήνη Λαγογιάννη –  Η δική μου ιστορία

Από τα 38 μου ο γυναικολόγος με καθησύχαζε ότι αυτό που έπιανα στο στήθος δεν ήταν κάτι και μου σύστησε να το παρακολουθούμε.

Με δική μου πρωτοβουλία έκανα παρακέντηση στο Νοσοκομείο του Ρίου και ανήμερα του Αι  Γιαννιού το 2009 η πρώτη διάγνωση: ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Με τη βοήθεια των δικών μου προσπάθησα να κλείσω άμεσο ραντεβού σε Νοσοκομείο της περιοχής, αλλά κατέληξα να κλείσω ραντεβού σε ιδιωτικό νοσοκομείο, με την όποια ταλαιπωρία και έξοδα συνεπάγεται αυτό, στην Αθήνα.

Ογκεκτομή και αφαίρεση μερικών λεμφαδένων. Η διάγνωση πρώιμο στάδιο, ούτε καν 1^ο με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς … σχετικά καλά δεδομένα.

Με τις οδηγίες ογκολόγου, αρχίζω τις πρώτες χημειοθεραπείες στο Ρίο τον Μάρτιο του 2009 και με μια Ειρήνη στον κόσμο της να μη μπορώ ακόμη να συνειδητοποιήσω σε πόσο λίγο χρόνο είχαν γίνει όλα!

Εκτός της στήριξης του άνδρα μου, είχα φύλακα άγγελο την αδερφή μου, που φρόντιζε να είναι πάντα μπροστά σε όλα. Εγώ είχα αφεθεί να με φροντίζει και να νιώθω ότι την αρρώστια την είχαμε μισή-μισή.

Ήθελα από τους γιατρούς να μου λένε κάθε φορά πως όλα θα πάνε καλά! Κι εγώ έπαιρνα τα πάνω μου και συνέχιζα τα γνωστά με τις γνώριμες συνέπειες. Η ζωή μου δεν άλλαξε πολύ. Παρά τις ισχυρές χημειοθεραπείες, ήμουν αρκετά καλά και μετά από 3 με 4 μέρες δούλευα κιόλας.

Έκανα υπομονή, άρχισαν να βγαίνουν τα μαλλιά και ήμουν αρκετά αισιόδοξη. Συνεχείς εξετάσεις, ακτινοβολίες και η ζωή μου περνούσε εστιάζοντας στον επόμενο έλεγχο.

Μέσα από όλα αυτά και με τα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας μου παράλληλα έρχεται ο Οκτώβριος του 2011 με ξαφνικό πρήξιμο στο στήθος.

Μέσα σε λίγες μέρες το στήθος μου έγινε το διπλό. Ξανά υπέρηχους μαστογραφία κι οι γνώμες των γιατρών να διαφέρουν. Μάλλον φλεγμονή μου λένε, αρχίζω αντιβίωση, δεν με πιάνει… ο χειρούργος μου, μου δίνει συνδυασμό φαρμάκων και αυτό επιμένει και μπαίνω πάλι για βιοψία τον Οκτώβρη του 2011.

Αναμονή-πόνος-θλίψη και με τα λόγια του γιατρού στο μυαλό μου «Είναι κάτι που συμβαίνει σπάνια, και αν αυτό σου έχει τύχει εσένα, ε, τι να πω!»

Αποτέλεσμα βιοψίας: επιθετικός φλεγμονώδης καρκίνος που πρέπει άμεσα να χειρουργηθεί. Ούτε αυτή τη φορά είχα χρόνο να συνειδητοποιήσω αυτό που μου είχε συμβεί. Έκλαψα πολύ, πόνεσα, αλλά προστέθηκε άλλος ένας κόμπος μέσα μου χωρίς να έχω τη δύναμη να τον λύσω.

Ξεκινώ χάπια ΧΜΘ, «ευτυχώς» ήταν τα πρώτα λόγια του γιατρού μου δεν θα πέσουν τα μαλλιά μου!

Μπαίνει το 2012 και εγώ περιμένω να επανέλθει το στήθος μου.

Τέλος Φεβρουαρίου και παρά την ανταπόκριση του στήθους μου στην ΧΜΘ, προχώρησα σε αφαίρεση ολική και λεμφαδενικό καθαρισμό.

Εγώ μπορώ να πω ότι έπειτα από το σοκ που είχα υποστεί για δεύτερη φορά, ήμουν καλά, είχα ήδη αποχαιρετήσει το μέλος μου που έχασα με την υπόσχεση να το θυμάμαι πάντα.

Έκανα θυμάμαι και μια άτυπη συμφωνία με τον καρκίνο να με αφήσει ήσυχη και σε αντάλλαγμα εγώ του έδωσα ένα μέρος του σώματος μου που έδωσε ζωή στα δυο μου παιδιά.

Όμως ένιωθα δυνατή πλέον και αρκετά ήσυχη ότι είχε γίνει το σωστό.

Η ανάρρωση ήταν πολύ δύσκολη με τις παρενέργειες της ΧΜΘ και όχι του χειρουργείου. Όταν βγήκα από το νοσοκομείο με τα σωληνάκια έκανα 15 μέρες να μιλήσω από τις άφθες που με βασάνιζαν.

Έκανα όμως πάλι υπομονή και επέστρεψα στη δουλειά μου που τόσα χρόνια ήταν η ψυχοθεραπεία μου. Είμαι μοδίστρα και κάνω επιδιορθώσεις ρούχων.

Ξεκινώ πάλι χάπια ΧΜΘ και κάνω και 15 ακτινοβολίες.

Ήδη είχαν αρχίσει να ανοίγουν τα δυο μεγάλα δάκτυλα των ποδιών μου και να σκάνε οι πατούσες μου από τις παρενέργειες. Νομίζω εκείνη την άνοιξη θα ήμουν η πρώτη που φόρεσα παπούτσι καλοκαιρινό αν και αρχές Μαρτίου. Δυστυχώς πονούσα πολύ και δεν μπορούσα να περπατήσω, έκανα πάλι υπομονή και οι άφθες συνέχισαν και αυτές να με ταλαιπωρούν.

Μέσα Ιουνίου μπαίνω για 5 μέρες στο Νοσοκομείου και διακόπτω τη ΧΜΘ προκειμένου να συνέλθουν τα πόδια μου. Αγωνιώ να ξαναρχίσω τα χάπια φοβούμενη εξέλιξη του καρκίνου.

Ξαφνικά τον Αύγουστο του 2012 βρίσκομαι με νέα διάγνωση: Υποτροπή….Ένα χαστούκι ακόμα….

Η Ειρήνη κάνει υπομονή και ακόμα μια φορά, τρέχει να προλάβει τον καρκίνο. Πόσο δύσκολο θεέ μου. Σταματώ τα χάπια κάνω επανέλεγχο σε όλα… Ευτυχώς όλα καθαρά… Μόνο τοπική υποτροπή…..

Ξεκινώ Αύγουστο την 1^η  ενδοφλέβια ΧΜΘ.

Ένιωθα ότι ήταν εκεί και τον έβλεπα να με κοιτά προκλητικά υγιής και κατακόκκινος! Ναι ο καρκίνος ήταν ζωντανός και φρόντιζε να μου επιβάλει την παρουσία του.

Όπου στεκόμουν το μυαλό μου ήταν εκεί και δεν έχανα την ευκαιρία να τον κοιτώ φοβισμένα.

Συναισθήματα πρωτόγνωρα στ΄αλήθεια.

Σιγά σιγά μετά την τρίτη ΧΜΘ δείχνει να εξαφανίζεται και στο μεταξύ έχουν πέσει πάλι τα μαλλιά μου και εγώ, για μια ακόμη φορά, τα έκλαψα… τα αποχαιρέτησα…

Βρίσκομαι στην 4^η ΧΜΘ όταν πιάνω χαμηλά στη μασχάλη κάτι μικρό σαν λίπωμα.

Τρελαίνομαι… έχω χάσει τον έλεγχο. Το αφαιρώ… Βιοψία… Θετική υποτροπή της νόσου.

Καρκίνος- φοβάμαι πολύ… τρέμω!!!

Κάτι μέσα μου δεν θέλει να πιστέψει ότι είμαι τόσο άτυχη.

Δυστυχώς όμως είπαμε… έχω δρόμο ακόμα…

Ο ογκολόγος τα‘χασε…. Έχουμε εναλλακτικές.. περιμένω ένα νέο πρωτοποριακό φάρμακο… μην απελπίζεσαι….

Πέφτω του θανατά, έχω αδυναμία και ναυτία μετά την 4^η ΧΜΘ και είμαι στο κρεβάτι, πεσμένη και ψυχολογικά… Νιώθω χάλια σχίστηκε η ψυχή μου και πόνεσα πολύ. Ουρλιάζοντας και κλαίγοντας έλεγα πως δεν ήθελα να πεθάνω…. Ήθελα να ζήσω να δω τα παιδιά μου….. είναι άδικό αυτό που συμβαίνει…. Είμαι πολύ νέα….

Τηλεφωνώ στην αδερφή μου στο χωριό σε μια ώρα ήταν εδώ με τη μητέρα μου… Αγκαλιαστήκαμε και κλαίγαμε, η μητέρα μου με παρηγορεί: «Μακάρι να το είχα εγώ παιδί μου», μου λέει μέσα στα δάκρυα της. Η αδερφή μου λέει να κάνω υπομονή θα είναι συνεχώς δίπλα μου θα το περάσουμε κι αυτό. Μέσα σε όλο αυτό τον πόνο συνειδητοποίησα πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση μου. Εκεί νομίζω ότι ήταν το σημείο μηδέν για μένα. Ήταν ο πάτος δεν νομίζω να υπήρχε πιο κάτω. Τα χαστούκια ήταν αλλεπάλληλα. Έβλεπα τον θάνατο να με πλησιάζει. Ένιωθα ότι θα χάσω όλους αυτούς που είχα δίπλα μου τώρα, τα αγαπημένα μου πρόσωπα δεν θα τα ξανάβλεπα και πόσο θα τους πίκραινε η απουσία μου! Δεν ήθελα να πονέσω τα παιδιά μου άλλο. Ξημερώνοντας η άλλη μέρα με βρίσκει να μαζεύω τα κομμάτια μου και να προγραμματίζω να ζητήσω εκ νέου βοήθεια από τον νευρολόγο.

Η διάγνωση δείχνει κατάθλιψη και μου αρχίζει ένα ήπιο αντικαταθλιπτικό.

Αρχίζω να προετοιμάζομαι για το νέο φάρμακο. Νέες εξετάσεις και μέχρι να αρχίσει να δρα το αντικαταθλιπτικό, εγώ μόλις ανέπνεα. Όλα τα άλλα μηχανικά. Περνώντας οι μέρες και αρχίζοντας τη νέα ΧΜΘ, αρχίζουν να βγαίνουν τα μαλλιά μου πάλι δειλά-δειλά και εγώ να νιώθω πιο δυνατή, γιατί από την πρώτη θεραπεία δείχνουν να πηγαίνουν όλα καλά!!!

Την Πρωτοχρονιά του 2013 και με τα μαλλιά μόλις να έχουν βγει αποφασίζω να φυλάξω την περούκα μου, την περιποιούμαι και την αποχαιρετώ χωρίς φόβο και αρκετά ήρεμη, την χτενίζω και την βάζω στο πατάρι για κάθε ενδεχόμενο.

Είχα ήδη αρχίσει να δουλεύω πολύ μέσα μου ό,τι μου είχε συμβεί και με την βοήθεια του πνευματικού μου και ερχόμενη κοντά στο θεό, με βοήθησε να καταλάβω πόσο φυσιολογικό είναι αυτό που βιώνω και πόσο ανθρώπινο.

Μέσα από συζητήσεις μαζί του κατάλαβα, γιατί δεν πρέπει να με φοβίζει ο θάνατος, αλλά παράλληλα πρέπει να παλεύω και να περνάω καλά τον όποιο χρόνο μου απομένει.

Προσπάθησα ό,τι με φοβίζει να το δω κατάματα και αποδέχομαι ότι από δω είμαι περαστική.

Σιγά-σιγά ένιωσα να αρχίζει να ξεδιπλώνεται το κουβάρι μέσα μου και να ανασαίνει η ψυχή μου. Άρχισα να κοιτώ κατάματα τον καρκίνο χωρίς πανικό και να συμφιλιώνομαι με την ιδέα ότι ίσως χρειαστεί να παλεύω μαζί του σαν ίσος προς ίσο και ίσως κάποιες μάχες να τις κερδίζω εγώ.

Η θεραπεία μου ήταν αρκετά αποδεκτή από το σώμα μου και εγώ φρόντιζα να βοηθώ τον οργανισμό μου με βελονισμό, με καλή διατροφή, περπάτημα, να κάνω ταξίδια και πάνω απ’ όλα να ακούω τις ανάγκες μου.

Είμαι αρκετά ανεξάρτητη πλέον, μοιράζομαι ό,τι πρέπει να μοιραστώ με όσους με στηρίζουν και με αγαπούν και συγχωρώ όσους, άθελα τους από τους φόβους τους, νιώθουν οίκτο για ό,τι μου συμβαίνει. Έτσι ήμουν κι εγώ κάποτε όταν ήμουν έξω από το «χορό»…

Καθημερινά απαιτώ από τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου να σέβονται τις όποιες ιδιοτροπίες μου σε εισαγωγικά και κοιτώ να είμαι καλά για να έχω δύναμη να αγωνιστώ. Γιατί η μεγαλύτερη διαπίστωση μου είναι ότι η δύναμη είναι μέσα μας και πρέπει να την αφήσουμε να μας κυριεύσει.

Η θεραπεία μου συνεχίστηκε για 2-4 χρόνια και κάθε 21 μέρες έκανα ενδοφλέβια.

Πηγαίνω καλά μέχρι ώρας, έχω συμφιλιωθεί με τον χρόνο και την στιγμή και πλέον έχω αποδεχθεί ότι μέσα σε κάθε λεπτό ζωής, που μου απομένει έχω αμέτρητα πράγματα να κάνω. Αν θέλει ο Θεός έχω σκοπό να μην αφήσω δευτερόλεπτο να πάει χαμένο.

Συνειδητοποίησα πλέον ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Μιλάω για μένα, που κοιτάζοντας πίσω στην πριν καρκίνο ζωή μου, είχα τόσα πράγματα και στην ουσία δεν ζούσα. Τώρα, στην μετά καρκίνο εποχή «έχασα» σε εισαγωγικά την υγεία μου την σωματική, αλλά κέρδισα την ψυχική. Έμαθα να ζω! Έμαθα, γιατί πρέπει να ευχαριστώ τον θεό που αναπνέω. Καθημερινά δίνω «τροφή» στην ψυχή μου και ίσως κάποια στιγμή θεραπεύσω και το σώμα μου.

Τελικά καρκίνε δεν είναι τυχαίο που με επισκέφτηκες και η χρονική στιγμή νομίζω ήταν η κατάλληλη. Έστω και μετά το 90’ στις καθυστερήσεις όπως λένε στο ματς, μου άλλαξε τη ζωή. Δεν σημαίνει ότι δεν σου αντιστέκομαι αλλά, ΕΥΤΥΧΩΣ ΑΡΧΙΖΑ ΝΑ ΖΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ.

Δυστυχώς για μένα έπρεπε να αρρωστήσω για να δω πόσο σημαντικό είναι έστω και έπειτα από μια ΧΜΘ να είσαι στο σπίτι σου και να ανοίγεις τα μάτια σου, να αντικρίζεις τον ήλιο, τα παιδιά σου, τους δικούς σου, την αγάπη όλων και να λες ευχαριστώ στον Θεό κάθε λεπτό που περνά και να τον δοξάζεις!

Ροή Ειδήσεων