Της Μαρίας Κάργα*

Τελικά οι λέξεις έχουν χάσει πραγματικά το νόημά τους στα χείλη  όλων όσων πιάνουν την Νοσηλευτική για να πουν και καλά κάτι. 

Θυμώνω κάθε φορά που κάποιοι μας λένε κατάμουτρα: 

 “Δεν θα μπορούσα να κάνω ποτέ τη δουλειά σας”

“Είστε ήρωες, αλήθεια πώς αντέχετε σε αυτές τις συνθήκες;” 

” Καλά, πότε ξεκουράζεστε; δεν φεύγετε καθόλου από το νοσοκομείο; πάλι δουλεύετε;”

Εξοργίζομαι κάθε φορά που 

απαιτούν

” Θα έρθεις τώρα” όταν νοσηλεύουμε  25 και 30 ασθενείς

και λένε “Εγώ σε πληρώνω” 

Τρελαίνομαι όταν ακούμε από επίσημα  χείλη ότι υπάρχει έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού στην Ελλάδα αλλά και ευρωπαϊκά. 

Αυτές είναι φθηνές δικαιολογίες για όσους δεν ξέρουν. 

Σε ποιο ευρωπαϊκό κράτος υπάρχει τόσο χαμηλή αναλογία νοσηλευτών προς ασθενείς; Είμαστε οι τελευταίοι στην Ευρώπη και με διαφορά.

Ας μας πουν λοιπόν σε ποιο άλλο ευρωπαϊκό κράτος υπάρχει ο θεσμός της αποκλειστικής νοσοκόμας την οποία πληρώνει ο πολίτης από την τσεπούλα του; 

Σε ποιο ευρωπαϊκό κράτος οι νοσηλευτές δεν μπορούν να προγραμματίσουν την ετήσια άδεια τους και τους οφείλονται άδειες 2 και 3 ετών; 

Σε ποιο ευρωπαϊκό κράτος οι πολίτες συμπεριφέρονται στους νοσηλευτές λες και είναι υπηρέτες στη δούλεψή τους; 

Η διεθνής ημέρα νοσηλευτικής δεν είναι γιορτή είναι μνημόσυνο. 

Εμείς οι μάχιμοι νοσηλευτές θρηνούμε.

Θρηνούμε όλοι εμείς που σπουδάσαμε θέλοντας να εργαστούμε στα νοσοκομεία πρώτης γραμμής, που πιστέψαμε ότι μπορούμε να παρέχουμε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας στους ασθενείς.

Πλέον, ψάχνουμε τρόπο να φύγουμε, να γλυτώσουμε, να σώσουμε οτιδήποτε, Αν σώζεται. 

Γιατί δεν έχουμε προσωπική ζωή 

Για στερούμαστε την οικογένεια μας 

Γιατί υπηρετούμε ένα σύστημα το οποίο τρώει από τη σάρκα μας

Γιατί εργαζόμαστε ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες των κομματικών γραφείων, του ιατρικού κατεστημένου και της κοινωνικής απαξίωσης. 

Και ναι, σιωπηρά αποχωρούμε. 

Και σίγουρα δε θα σωθεί η κατάσταση με λίγα ευρώ επιπλέον στο μισθό. 

Χρειάζονται ριζικές αλλαγές. Και σίγουρα, όχι προεκλογικά μανιφέστα υπέρ του “Νοσηλευτικού λειτουργήματος”. 

Και τέλος, 

όσοι μας συγκρίνουν με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη ας σκεφτούν ότι Νοσηλευτές από  τρίτες χώρες θα πάνε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δε θα προτιμήσουν να έρθουν στην Ελλάδα, γιατί οι μισθοί είναι τραγικά χαμηλοί,  οι συνθήκες εργασίας απαράδεκτες και κυρίως γιατί θα δυσκολευτούν να μάθουν ελληνικά. 

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω…

*Η Μαρία Κάργα είναι Νοσηλεύτρια ΠΕ, Msc, PhD με 30ετή εμπειρία