Του φιλολόγου – συγγραφέα, Δημήτρη Κομποχόλη

Οδεύοντας προς τις Πανελλήνιες Eξετάσεις και σκεπτόμενοι την προαναγγελθείσα αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση με τη σταδιακή απομάκρυνση από αυτόν τον αδιάβλητο διαγωνισμό τα επόμενα χρόνια και την έλευση ενός νέου μοντέλου εισαγωγής αμφιβόλου αξιοκρατίας, δημιουργούνται αμφιθυμικά συναισθήματα και σκέψεις σε μαθητές, γονείς και καθηγητές για την πορεία της κοινωνίας μας. Οι μαθητές της ΄Γ λυκείου θα λάβουν μέρος σε λιγότερο από ένα μήνα σε αυτές, αφού  κατά τη διάρκεια της χρονιάς κόπιασαν, αναθεμάτισαν (πολλές φορές με τα δίκια τους, καθώς πρόκειται για έναν ψυχοφθόρο αγώνα με τους στόχους και τα όνειρα), αναμένονας εναγωνίως την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας με την ελπίδα της εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. «Τά ἀγαθά κόποις κτῶνται» όμως φίλοι μου, δε γίνεται διαφορετικά!

Οι Πανελλήνιες στην ελληνική κοινωνία έχουν ταυτιστεί με το όνειρο και συνάμα με τον χειρότερο εφιάλτη του μαθητή! Άγχος, ένταση, υπερένταση, πίστη για το καλύτερο δυνατό κι αμφιβολίες για το αν όντως θα τα καταφέρουν στο τέλος, δομούν την ψυχολογία του κάθε μαθητή και της οικογένειάς του. Θα λέγαμε μία σχέση αγάπης και μίσους γεννιέται και καλλιεργείται κατά τη διάρκεια των μαθητικών χρόνων. Ο Γερμανός φιλόσοφος Έρμαν Έσσε είχε σημειώσει ότι το μίσος αποτελεί «έναν στρεβλό τρόπο αγάπης, αλλά οπωσδήποτε μία έκφραση αγάπης». Το μίσος και το μένος ,λοιπόν, πολλών εξεταζόμενων μαθητών και πολλών υπέρμαχων της κατάργησης των Πανελλαδικών Εξετάσεων στη  ΄Γ Λυκείου, αποτελεί μία έκφραση στρεβλής αγάπης για το είδωλο στον καθρέπτη, που δεν επιθυμούν να αντικρύσουν, γιατί θα δουν κατάματα την πραγματικότητα, είτε της ανεπάρκειάς τους, είτε της μη ανεπάρκειάς τους ανάλογα κάθε φορά, γιατί η πραγματικότητα, που πολλές φορές δε θέλουμε να παραδεχτούμε, είναι σκληρή κι αδυσώπητη, όπως και η ίδια η ζωή, δεν παύει ωστόσο να υπάρχει.  Οι Πανελλήνιες ,λοιπόν, δεν είναι παρά ο καθρέπτης της προσπάθειας όλων των μαθητικών χρόνων, επιβραβεύοντας αυτούς που έχουν πραγματικά μοχθήσει και έχουν μελετήσει με πρόγραμμα κι ορθή καθοδήγηση από τους καθηγητές τους.

Με όλα τα «στρεβλά» τους, τα συμπαρομαρτούντα από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, τους γονείς, τους μαθητές επιβίωναν στην ελληνική κοινωνία και στη συνείδηση της κοινωνίας, αν όχι ο μόνος,  αλλά σίγουρα από τους ελάχιστους έγκυρους, αδιάβλητους κι αξιοκρατικούς θεσμούς της ελληνικής Πολιτείας. Οι κόποι και οι μόχθοι των ορθά προετοιμασμένων μαθητών αποδίδουν καρπούς και τέρπουν αυτόν που μόχθησε πνευματικά κυρίως, δίνοντάς του τη δυνατότητα να εισαχθεί στη σχολή της επιλογής του. Ποιο καλύτερο μάθημα ζωής στα παιδιά μας από αυτό; Η εμπέδωση της δικαιοσύνης στην πράξη!

Τα Πανελλαδικώς εξεταζόμενα θέματα στα υπό εξέταση μαθήματα, που τίθενται είναι σταθμισμένα, διαβαθμισμένης δυσκολίας, για να επιβραβευτεί ο μαθητής που αφιέρωσε ποιοτικό χρόνο και οργάνωσε το διαβασμά του. Προφανώς οι Πανελλήνιες δε σηματοδοτούν ούτε την αρχή, ούτε το τέλος της ζωής, τουναντίον είναι κι αυτές κομμάτι αναπόσπαστο της ελληνικής εκπαιδευσης και δίνουν ένα μάθημα ζωής ότι όποιος μοχθεί, επιβραβεύεται, ενώ αντίθετα όποιος φυγοπονεί αποτυγχάνει! Προφανώς υπάρχει και το άγχος πίσω από αυτή τη διαδικασία, όπως σε κάθε εξεταστική διαδικασία, αλλά αυτό είναι κοινό για όλους τους μαθητές, γεγονός που καθορίζει την ίδια αφετερία. Ό,τι ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή! Και η ζωή μπορεί να είναι μία σκληρή αρένα, πολλές φορές, χωρίς κανόνες, σε αντίθεση με αυτή των Πανελλαδικών Εξετάσεων που υπάρχουν κανόνες, ίδιοι για όλους, αλλά αυτό το οποίο είναι σκόπιμο να έχει στο νου ο κάθε άνθρωπος και κυρίως οι μαθητές μας και αυριανοί πολίτες είναι ότι η ζωή δε σταματά σε μία πιθανή επιτυχία ή αποτυχία… απαιτείται συνεχιζόμενη πάλη, πάλη για την ολοκλήρωση του κάθε ατόμου ξεχωριστά, πάλη για τις υψηλές προσδοκίες, πάλη για ένα καλύτερο μέλλον της ανθρωπότητας! Ελπίζουμε στη νεολαία μας ότι θα τα καταφέρει και θεωρούμε ότι ο κάβος των Πανελληνίων, δεν είναι τίποτα λιγότερο και περισσότερο από μία πρώτη μάχη, μία από τις ατελείωτες μάχες, που θα κληθεί να δώσει στο διάβα της ζωής της. Καλή δύναμη και Επιτυχία σε μαθητές και καθηγητές!